Roedelgedrag op een vroege wintermorgen

Zo is er niets te melden en zo hebben we weer wat leuks gezien....

Hieronder een aardig filmpje (niet wat betreft de kwaliteit) waarin wat te zien is van het leven in een roedel. Roedel van ongeveer 40 herten waaronder ongeveer 6-8 jonge geweidragers. Binnen dat groepje is duidelijk de rivaliteit te zien (opjagen, lichtelijk geweigekletter). Na een paar keer terugkijken lijkt het erop dat één van de jonge geweidragers zijn stangen / gewei al kwijt is, hij schudt ook wat met zijn kop.
Sowieso is het de tijd waarin de geweien gaan afvallen, vaak eerst bij de jonge geweidragers en pas later bij de oudere.

De ouderen heren leven op dit moment los van de roedels in kleine roedels een stuk verderop in het gebied. Ook die hebben we vanmorgen nog gezien, naast een paar vossen en dassen.

Weet zelf eigenlijk niet goed of de geweien door deze niet echt koude weersomstandigheden eerder of juist later afvallen. Kijk voor meer info over de geweiencyclus b.v. op: https://www.natuurmonumenten.nl/in-beeld-de-cyclus-van-het-gewei, een duidelijke beschrijving met afbeeldingen kun je vinden op: http://www.hetedelhert.nl/cms/index.php/fauna-en-flora-mainmenu-113/42-fauna-edelhert/599-edelhert-gewei
Overigens geven ze daar aan dat eerst de oudere, dan de jongere afwerpen. Zelf heb ik het naar mijn beleving juist vaak andersom meegemaakt.

Kortom: geniet van wat sfeerbeelden van een roedel, vroeg in de morgen in de tot nu toe 'warme' winter van 2013/2014!

Iets betere kwaliteit via youtube en zet 'm op hd kwaliteit:

Afsluiting bronst 2011

Uiteraard in de afgelopen herfstvakantie nog het bos in geweest. Dachten we eerst dat de bronst wel over was, hier en daar kregen we toch wat berichten dat er nog wat bronstactiviteiten waren.
Ook hoorden we van een beheerder dat er 2 herten met de geweien vast in het prikkeldraad zaten, waarvan een hert al dood was (een zesjarig hert) en het andere hert gedood moest worden (een elfjarig hert). Waarschijnlijk zijn ze in de strijd ongemerkt in het hekwerk verstrikt geraakt.

In het donker op weg naar het bos

Afgelopen donderdagmorgen een mooie wandeltocht gemaakt met 2 andere liefhebbers. De tocht van maandag was leuk, maar 'leverde niet zoveel op',  deze tocht was vol actie!

Het was nog erg donker toen we op pad gingen. Alhoewel, met een heldere lucht, een 'kwart' maan en veel sterren is er nog best veel te zien met een gewone verrekijker. Loop je echter onder de bomen, dan is het heel donker!

Al vrij snel hoorden we geweigekletter. Altijd een indrukwekkend geluid, maar zeker als het koud en donker is met een heldere maan en twinkelende sterren. Kippenvel. Verder niets te horen, geen geburl, alleen maar gekletter.

Helaas konden we de herten zelf niet zien, ze hadden ons waarschijnlijk opgemerkt en verdwenen. Iets verder op onze tocht weer wat bijzonders; een vallende ster. Nog nooit gezien en zeker bij zo'n heldere lucht was het prachtig te zien!

Zachtjes doorgelopen en steeds goed kijken door onze kijkers of we wat zagen.. Ja hoor, daar stondt midden op het land een geweidrager. Mogelijk 1 van de 2 die net daarvoor gevochten hadden. Onhoorbaar verdween ook deze weer.

zonsopkomst

Al lopend naar een ander gebied gegaan, er waren daar de laatste dagen veel geweidragers gesignaleerd. Al snel zagen we een aantal hinden lopen, waarvan er 1 telkens waarschuwend 'blafte'. Één van ons kan dit geluid goed nadoen, dus dat ging heen en weer. Nadat we deze hinden een poos hadden geobserveerd konden we wat dichterbij komen en een lekker plekje zoeken in de houtwal. Want voor ons speelde zich een prachtig bronsttafereel af.....

In de verte een plaatshert in de schemering

Aan het einde van de wei liepen 3 bronstroedels vlak bij elkaar met daaromheen nog een loslopend ouder hert en 2 spitsers. Wat prachtig! 2 van de 3 plaatsherten vlogen elkaar in de haren! Weer het kletterende geluid, maar met dit verschil; we konden het zien! Één van de twee was duidelijk de sterkste, nadat ze een poosje op de zelfde plaats de geweien dicht boven de grond tegen elkaar lieten kletteren, duwde de linkse de ander met een aardige snelheid achteruit. Die ging er dan ook snel een eindje vandoor. Verder niets geen geluiden, geen geburl, o.i.d. En wij maar klappertanden en 'vingers blazend' zitten genieten. Wat was het koud!

Ook de 2 spitsers werden later toen het wat lichter werd weggejaagd, het loslopende hert moest zich ook uit de voeten maken. De hinden werden vaak voortgedreven door de herten. Vanuit de bosrand klonk nog wat geburl.

Heel bijzonder vond ik dit schouwspel, want er liepen toch ongeveer 50 herten in 3 roedels op een relatief klein weiland bij elkaar! Toen het echt al goed licht was trokken alle herten over dezelfde wissel de dekking in en konden wij de dekking uit.. weer verder lopen.

Onze belevenissen waren nog niet afgelopen. We wisten ongeveer waar de herten heen zouden trekken dus liepen via bospaden dat gebied verder in. We liepen op een pad wat goed aan beide zijden begroeid was. Plotseling stak er heel rustig, ongeveer 40 meter voor ons, een prachtige geweidrager over. Alsof er niets aan de hand was. Wij doken gelijk op de grond en ik probeerde m'n camera goed in te stellen. Zulke kansen krijg je namelijk niet vaak. Toen het hert het pad over was, de greppel door, bleef het rustig staan, helaas net niet goed genoeg voor mijn foto, maar wel is het grote gewei goed te zien: (lijkt een 14 of 16-ender te zijn)

Imposante geweidrager verstopt zich

Voor hem uit liepen een aantal hinden. We lagen nog te 'bibberen' van de adrenalinestoot toen we rechts van ons weer geritsel hoorden, uiteraard bleven we plat liggen. Daar kwam nummer 2 het pad op..... Gauw foto's maken, zonder het dier te verstoren... Dat valt dus niet mee... Zo dichtbij, zo'n mooie kans, maar helaas de foto's zijn niet scherp, al geven ze wel weer hoe dichtbij de herten waren, ik had nl. m'n compactcamera bij me, waar ik achteraf spijt van had..:

Overstekend wild

Ook dit was een imposante geweidrager (ws. 12-ender) met een opvallende vlek op z'n achterpartij. Hij had ons waarschijnlijk wel een beetje in de gaten en ging op een sukkeldrafje voor ons uit het pad af.... Wat was dat mooi! Zo dichtbij heb ik ze nog niet meegemaakt!

Aan het einde van onze wandeling liep er nog een reebokje en reegeit in een weiland, in de volle zon, te genieten van wat mals gras.

Een prachtige afsluiting van een bronstperiode! De komende weken even wat minder vaak naar het bos.... Eerst weer wat klussen thuis.... ;-)

Veluwe Bronst Bokken taferelen

Vanmorgen een heerlijke tocht gemaakt voordat ik naar het werk ben gegaan. Dit keer weer een voettocht van ongeveer 8 kilometer.

Waarschijnlijk was ik die ochtend de eerste en enigste in dat bosgebied. Tijdens het eerste (heuvelachtige) deel van de tocht kwam ik een eenzaam zwijn tegen. Toen ik de heide opliep werd ik vergezeld door een reebok, die redelijk lang, op gepaste afstand, met me mee liep. Gezellig...!

Pas aan het einde van de hei kreeg ik het eerste wild te zien waar ik met name voor kwam; bokken! Zeer waarschijnlijk weer dezelfde groep die ik daar vaker gezien heb. Een roedel bokken bij elkaar is niet echt bronstig. Toch heb ik kunnen genieten van wat voorbronst taferelen. De 2 oudere bokken hadden zich sowieso al afgezonderd van de jongere bokken, zij waren het ook die af en toe een luide burl lieten horen.

Voor mij werd deze tocht helemaal mooi toen 2 jongere bokken op een speelse manier de kracht van elkaars (gewei) testen. Met nog redelijke klappen stootten ze de geweien tegen elkaar. Prachtig om getuige van te zijn! Natuurlijk had ik m'n camera bij me, maar de afstand was te ver om scherpe foto's te kunnen maken. Om de sfeer weer te geven, toch wat plaatjes.

Op de 2de helft van de tocht kwam ik een duo hinden en later een redelijk roedel hinden met kalveren tegen. In tegenstelling tot b.v. Elspeet lopen de hinden hier nog een eind van de bokken vandaan. Dat zal vast niet lang meer duren....

Naast het wild kijken was het ook nog eens een prachtige, herfstachtige ochtend. Dit plaatje zegt genoeg:

Zaterdag hopen we weer een tocht te maken..